Catanduanes Forum

“Siguraduhin ninyo na ito ay hindi dadaan sa gobyerno”
Ni: Donna Quintana
PIGLAS-TUGON Internasyunal
Tripoli, Libya
10 Oktobre 2009

Sapagkat ang gobyerno ng Pilipinas ay hindi tumutugon sa mga lehitimong hinaing ng sektor mangagawa, napipilitang lumuwas ng bansa ang ating mga potensiyal at de-kalidad na propesyunal, skilled at unskilled workers sa pagnasang maiahon sa kahirapan ang pamilya’t mga mahal sa buhay. Ang umiiral na hindi-pantay na batas sa paggawa ang siyang nag-udyok sa ating mga kababayan na lisanin ang Pilipinas para hanapin sa dayuhang lupa ang simple at disenteng pamumuhay na ipinagkait ng ating bulok na estado. Bagama’t hindi lubos na alam ang posibleng magiging kahihinatnan ng pakikipagsapalaran sa ibayong dagat, pinili pa rin nating pumalaot para maibsan ang kahirapang humahagupit sa bawat sulok ng mga ating tahanan. Oo nga’t marami ang nagtagumpay, ngunit marami rin ang nabigo’t nagbuwis ng buhay. Marami ang nabiktima’t inabuso pisikal, sekswal at sikolohikal, ngunit ang masakit nito’y mismong ang embahada’t konsulado ng Pilipinas ay tila nakikipag-sabwatan sa mga dayukdok at salarin para mapagtakpan ang krimen. Bulto-bultong kaso ng mga inosententeng OFW ang patuloy na pinabayaan ng ating gobyerno na kadalasa’y naging dahilan para mabaon sa limot ang ginintuang pangarap ng ating mga mahal sa buhay.

Sabi nila mga Bagong Bayani (daw) tayo. Bakit patuloy nila tayong hinuhuthutan at pinababayaan? Dahil sa ating mga remittances, sumisigla ang naghihingalong bayan. Ngunit ang bunga ng ating pagpupunyagi ay pilit pang inaangkin ng reaksyunaryong gobyerno. Inaako nila na ang paglakas ng matamlay na Piso ay dahil diumano sa kanilang economic programs. Tayo ay nagpapadala ng pera hindi dahil sa udyok ng gobyerno at pamimilit ng sinuman, bagkus dahil sa sinumpaang obligasyon at pagmamahal sa pamilya.

Sa ngayon, sadsad ang dati ng lugmok na kabuhayan ang ating mga kababayan dahil sa pagragasa ni Ondoy. Hindi malirip ang naging epekto ng naturang kalamidad dahil na rin sa sa korapsyon at kabulukan nag ating panlipunang sistema. Pinaglumaan na ng panahon ang mga gamit, pasilidad at ekepahe ng PAGASA at mga pangunahing Rescue Groups. Ang mga kalsada at drainage systems ay isinawalang-bahala rin kapalit ng mga personal at pulitikal na interes. Higit sa lahat, ang pondo para sa kagalingan ng masa ay napupunta lamang sa bulsa ng mga buwitre at buwayang walang habas kung magpasasa sa yaman ng bayan.

Sapagkat hungkag sa pagtulong ang reaksyunaryong pamahalaan, tayong mga OFW ay nagkaisa at nagkapit-bisig para tugunan ang hinagpis ng ating mga kababayang sinalanta ng ngitngit nang kalikasan. Sa tulong ng ating kapwa Pilipino at ibang lahing nagmagandang-loob, tayo ay nakalikom ng malaking halaga (pera, goods, medisina, damit atbpa.) para sa ating pagtugon sa hinaing ng mga kababayang biktima ng nagdaang kalamidad.

Sa kasagsagan ng ating paghingi ng tulong, hindi-hindi ko makakalimutan ang karanasan na lalong nagpatibay sa aking pagkatao. Sa tuwing magpapaabot ng tulong ang ating mga kababayang OFW, mayorya sa kanila ang nagpahiwatig ng labis-labis na pagkabahala. Naniniguro sila na ang kanilang tulong ay hindi dadaan sa anumang ahensya ng gobyerno ng Pilipinas!

Ito ay larawan ng kawalang-tiwala ng mga OFW sa ating bulok na estado. Unti-unti na silang namumulat sa reyalidad ng lipunang Pilipino. Itinatakwil na nila ang korapsiyong naka-ugat sa sistemang nagpapahirap sa ating bayan. Kaya saan man akong pumunta, alam kong muling aalingawngaw sa himaymay ng aking isipan ang katagang binitwan ng ating mga kapwa OFW, “siguraduhin ninyo na ito ay hindi dadaan sa gobyerno……”

Mabuhay ang sektor-mangagawa!
Mabuhay ang Migranteng Pilipino!