Catanduanes Forum

"i have a dream last night, we drove to see Las Vegas...."

Yan ang alarm tone ng cellphone ko tuwing sasapit ang ala una ng madaling araw, gigising na naman at haharap sa mga pagsubok ng buhay. Una kong bubungkalin ang kaldero at aasa na may natira pa sa aking kanin at ulam. Buti naman may kanin pa, bubuksan ko ang ref. at makikita ko ang nanlalamig na adobo... Sabay sa pagbukas ng kalan bubuksan ko rin ang TV at manonood ng PBB o kya CNN. Pagkatapos kumain, sisindihan ko ang yosi at mauupo sa may pintuan. Magmumuni muni habang nag-aantay ng oras o kaya naman ay itetext ko ang aking minamahal. Isang malalim na hininga ang aking bibitawan bago ko ibuhos ang malamig na tubig sa aking ulo, simula na naman ng bagong araw.

Paglabas ko ng bahay may mga naghihintay ng trycicle papuntang EDSA, parang virac lang... pero mas mura ang pamasahe galing gogon hanggang state. Isang sakay ng bus, isang sakay ng jeep at sa wakas andito na ako sa EastWood City,hihilain ko ang ludib na nakatali sa loob ng jeep.. automatic... tigil agad ang jeep - hindi ko na kailangang basahin pa ang karatula sa likod ng driver na ang sinasabi "Full the string to stop"... mali kasi ang spelling nya ng "Pull" o mali lang ang grammar nya (kung hindi sana nangamote si manong nung elementary o kung may pera lang ang magulang nya, siguro na-spell nya ng mabuti and salitang "Pull")

Bago umakyat sa building namin dadaan muna ako ng 7eleven para bumili ng yosi at ng tsokolateng inumin. Tamang pampa-hyper, bawal kasi ang inaantok sa trabaho namen. Pagpasok sa building makikita mo si manong guard sa may reception area, aakyatin ko ang ikalawang palapag ng building gamit ang hagdanan (nahihilo pa rin kasi ako sa loob ng elevator). Sa likod ng aking I.D. may nakalagay na barcode, itatapat ko ito ang I.D. sa pulang ilaw na lumalabas sa barcode machine. Hi-tech... sa mga tindahan ko pa lang nakikita to. Bago ka makapasok sa loob ng opisina kailangan gamitin mo ang magnetic proximity card para mabuksan mo ang pinto, super cool... kung ganito mga pinto natin sa bahay, gudlak na lang sa mga akyat bahay. 12 degrees celcius, yan ang temperatura sa loob ng buong bay. Bago umupo sa station ko kailangan isuot ko muna ang makapal kong jacket.

It's 4 o'clock... 1 p.m. sa telepono ko, log-in time sabay pindot ng auto-in. Simula na naman ng bakbakan, muli haharapin ko ang mga problema ng mga Kano sa kanilang mga computer at internet connection, *toot* (biglang tutunog ng telepono after a 10 minute wait). Babanatan ko ang aking opening speil "thank you for calling *******, this is nhel with agent number ****, i'll be your support engineer for today,is this you first time calling?. Akala nyo ganun kadali ang trabaho ng isang call center agent? No.. no..no.. nagkakamali kayo jan... Wait until marining mo problema ng costumer ko. "Yeah, hi nhel... this is joe. I got your device right here with me, it was working good but suddenly it stopped working (with alabama accent)"... sabay sagot ko naman "i see, so it stopped working... Anyway, don't worry about it - i'll be happy help you solve your issue joe(californian accent gamit ko para cool)"... within 15 minutes, maayos ko ang problema nya.. and the rest is history.

Ganito lang parati ang sitwasyon kadalasan, mga Kano na nagpapanggap maging hi-tech (pero hindi naman), akala natin magagaling talaga sila pagdating sa technology. Napaka-advanced kasi nila pagdating sa technology pero hindi nila alam gamitin, mahirap kasi sa kanila hindi nila binabasa yung manual ng devices. Not like pinoys, tatawag lang sa support center pag sira na yung device (ahehehe). Sometimes, sobrang hirap makipag-usap sa kanila pag galit sila, yung yung tinatawag na iRate customers. Pero infairness sa kanila, when I tell them that I’m from the Philippines wala silang maikutya o masabi sating mga pinoy. We do speak good English and higit sa lahat masisipag tayo (uhm… I guess?) . Actually kayang kaya natin makipagsabayan sa mga countries like US, UK and Japan; yun nga lang takot tayo, not knowing that we are better than them.

After nine hours of non-stop talking, uwian time na. Sarap (hehehe) ito yung good thing about working in a call center, hindi mo kelangan dalhin outside the ofis ang mga problema… wala kang iisipin pag pauwi ka na… calls are calls, pag end na ng shift mo ala ng prob. You just have to go home and do your stuff.

One and a-half hour later nasa hauz na ako, after the traffic sa libis and yung siksikan sa loob ng MRT na sa sobrang siksikan hindi mo na kelangan humawak sa mga hand rails (hehe). Magluluto muna then kain habang nanonood ng TV. Yosi after my early dinner and watch TV again… Maya-maya aantukin na ako… and suddenly it’s time to go to bed na. Ipipikit ko ang aking mata, natapos na naman ang isang araw. Bukas ulit…