Catanduanes Forum

Ni reynaelena

RP economy grows 7.3%, arangkada nang news today. It’s ‘Glorious ending’ for Arroyo presidency sabi ni Romulo Virola, secretary general of the National Statistical Coordination Board (NSCB). Andito na naman tayo sa lesson nang GDP which means, Gloria: Dinaya Pilipinas.

Election spending, kasama ba sa calculations? Alam ko, maraming infrastructure projects sa Pampanga hahaha!!! Pohta! Hindi man lang umabot sa barrio namen! Grabe!

Anyway, iisa lang naman ang sinasabi nang news. Magdiwang tayong lahat because Gloriousness delivered a 7.3% GDP and so therefore asensado na tayo.

Ano na nga ang GDP? Ansabi nang New York Times article:

G.D.P. is an index of a country’s entire economic output — a tally of, among many other things,

* manufacturers’ shipments,
* farmers’ harvests,
* retail sales and
* construction spending.

It’s a figure that compresses the immensity of a national economy into a single data point of surpassing density. The conventional feeling about G.D.P. is that the more it grows, the better a country and its citizens are doing.

Matagal nang pinag-iinitan nang mga academics at iba pang mga gadflies ang GDP na ‘to, dahil daw eto ay isang very inaccurate and misleading gauge nang prosperity nang isang bansa.

Ultimo OECD at mga leading economists sa Italy, France, Canada and Barrio Siete ang nagsabi na palyado ang GDP para gamiting sukatan nang well-being nang mga tao sa 21st-century society. Ang masama nito, karamihan nang solusyon ay bina-base sa resulta nang GDP. In effect, parehas lang sya nang garbage-in, garbage out.

Dahil dito, me mga bagong lumalabas na metrics to better deliver barometers na mas importante sa publiko, sa isang pulitiko, economist or leader on which to base their decisions.

Ang Canadian Index of Well-Being ay lalabas ngayong taon. Ang argument nila is that, yong GDP are run by economists and statisticians na hindi daw maka-tao. So, gumawa sila nang metrics that measure specific things in Canadian lives that really matter o kaya mas importante sa kanila.

Sa America naman, merong State of the USA which will go live online this summer para daw mag-shift and debate from opinions to more evidence-based discussions para ma-discuss ang solutions that are and are not working. Para syang report card. Meron sa health, education, the environment, crime, energy, infrastructure, housing and economy — para makita kung saan ang improvement na kailangan or kung saan sila hindi nag-i-improve.

Pero tandaan, kayang gawin to nang Canada and America given na meron silang free access to information. That is the key. Sa Pilipinas kaya? Subukan mo kayang kumuha nang information sa munisipyo o kaya sa simbahan! Sige nga! Eto pa ang challenge, mabuti kung merong recorded information. Alam mo yon?

Unfortunately, sabi nga ni Stiglitz, “What we measure affects what we do, and better measurement will lead to better decisions, or at least different decisions.” Kaya eto ang issue: kung makakasira ang recorded information para sa political survival mo, ba’t mo pa ilalabas? Korek ba ako mga kabarrio?

Kaya, rely na lang tayo sa lecheng GDP na yan.

* kesehodang sasabog na ang bakal preso sa dami nang mga inmates,
* kesehodang susungak-sungak ka na sa usok nang tambutso sa kalye,
* kesehodang 25 hours ka na sa trapik,
* kesehodang 100 million na ang mga Pilipino and almost 80% of that eh mga mahihirap na indi umasenso,
* kesehodang kulang nang isang paa ang mga silya ng mga bata sa eskwelahan,
* kesehodang majority nang graduates walang trabaho,
* kesehodang an daming journalist na natigok sa administrasyong to
* kesehodang an daming farmers na ninakaw ang mga lupain

Magsaya dahil 7.3% na ang GDP.

http://barriosiete.com/the-7-3-gdp/?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+BarrioSiete+(Barrio+Siete)